Etappe 2: Cabane d’Essertze naar Cabane des Aiguilles Rouges (33 km, 1700 hoogtemeters)
Gisteravond ging het licht om 21.00 uur uit, en na een wat onrustige nacht (20 mensen op een zaal, een deur die NIET zacht kon sluiten en flink veel regen en onweer) werd ik om 6.00 uur weer wakker. Het ontbijt was helaas pas om 8.00 uur, maar het regende nog, dus ik kon wel even wachten.
De dag begon met een mooi single-track pad richting de Grande Dixence dam, en was redelijk vlot te lopen. Bij de dam was een aardige klim, en daarna volgde 5 kilometer vrijwel horizontaal langs het stuwmeer. De eerste helft van de route van vandaag kon ik dus wat snelheid maken, en dat was nodig ook, want de tweede 15 kilometer hadden nog een heeeeleboel hoogtemeters in petto, met tussendoor een flinke afdaling.
De klim naar Col de Riedmatten was zwaar, maar schitterend, door grote puinvelden, achtergelaten door oude gletsjers. Het laatste stuk was steil en glibberig, maar gelukkig zaten er kettingen langs de wand. De afdaling daarna ging redelijk vlot. Tenslotte een klim van 5 kilometer naar de hut, en die was gelukkig niet zo steil.
De hut is heel anders dan gister. Cabane d’Essertze was heel gezellig, met bloemetjes, een kitten, een winkeltje met zelfgemaakte mutsen, tassen en jam, gerund door een energieke Zwitserse van achter in de twintig. Cabane des Aiguilles Rouges voelt veel traditioneler. Veel meer gericht op bergbeklimmers, een licht knorrige waard op leeftijd, en iedereen aan zijn eigen tafeltje bij het eten.
Het grote voordeel hier: het ontbijt is om 6.30 uur. Gelukkig maar, want morgen staan er nog een keer ruim dertig kilometers op het programma, met nog weer meer hoogtemeters. Ik heb er na vandaag wel wat meer vertrouwen in dat dag 3 ook gaat lukken; ik zag vanochtend wel even op tegen weer dertig kilometer. Het was ook pittig, maar zeker te doen.
O, en had ik al gezegd dat het hier echt enorm schitterend is?
