Eind augustus 2026 ga ik de Via Valais lopen. Tweehonderdvijfentwintig (225!) kilometer door de Zwitserse Alpen. En in de Alpen gaat het natuurlijk niet alleen om de afstand, dus je snapt ’m al, daar zitten dan ook nog een paar hoogtemeters bij. Maar liefst 14.000, nog afgezien van de eventuele Bonus Peaks, maar daarover later meer, wellicht. Dat alles wordt verdeeld over negen etappes. Gemiddeld zo’n 25km en 1500hm per dag. Ik ben al een tijdje bezig met de voorbereidingen en ik dacht: laat ik er eens wat over opschrijven. Al is het maar als naslagwerk voor mezelf, maar leuk dat je hier beland bent. :-)
De komende tijd zal ik hier onder andere schrijven over mijn voorbereiding, de route, trainingen, materiaal, mijn inspiratie en de herkomst van “hardloopgekkie”.
Over een week loop ik met de TRCU de Dutch Mountain Trail. Het valt een beetje vroeg, want ik ga pas over ruim 100 dagen naar Zwitserland, maar het is een mooie test: 100 kilometer in drie dagen met behoorlijk wat hoogtemeters. Ik wil in deze dagen ook mijn uitrusting testen: past alles, werkt het zoals verwacht, krijg ik het goed mee? Ik heb mijn tas alvast klaarstaan, en dit zit erin:
Patagonia duckbill running trucker hat
Patagonia cap cool shirt (2x)
Patagonia Terrebonne shorts
Smartwool targeted cusion merino sokken
La Sportiva Prodigio Max trailschoenen
Apple Watch Ultra 3 met WorkOutDoors app voor navigatie
Waterdichte zakjes voor o.a. kleding, elektronica
Instinct XX 20 trailrugzak
Katadyn Befree waterfilter
Ultimate direction softflasks 500 ml (2x)
Zonnebrand
Sea to Summit trailcup
Airpods
Oordoppen, voor de nachtrust
Petzl hoofdlamp
Telefoonstatiefje
Patagonia Storm Racer regenjas
Compressport trailgordel
Salomon Bonatti Hybrid regenbroek
EHBO-tasje met o.a. blarenpleisters, mitella, pijnstillers, mini-zakmesje
Tape
Minihanddoek
Patagonia Airshed Pro pullover
Black Diamond Gridtech Storm Hood handschoenen
Emergency bivy
Black Diamond carbon trailstokken
Lakenzak voor in de berghutten
Tandenborstel
Paspoort
Sleeves, tegen zon of kou
Overzichtskaart van de route
Patagonia Nanopuff jas
Oplader, kabels en powerbank
Patagonia Airshed Pro pullover, voor ‘s avonds
Smartwool merino boxer (2x)
Smartwool sokken, voor in de hutten
Patagonia Altvia Light pants
Merino t-shirt, voor in de hutten
Alles samen weegt ongeveer 4,5 kilo (dat is exclusief water en repen en exclusief alles wat ik aan heb op de foto, maar inclusief tas), en alles past makkelijk in de tas. Ik heb een vrij ruime set kleding mee die ik in de hutten gebruik, maar ook tijdens de reis in de trein. Zoals je natuurlijk direct ziet: de tandpasta ontbreekt nog, maar verder lijkt het me aardig compleet, toch?
Deze bijnaam, die de titel van deze blog is geworden, kreeg ik van mijn (half)zusjes. In maart 2023 ging we samen, een langgekoesterde wens, naar Fins Lapland. En daar moest natuurlijk ook hardgelopen worden. Veel. Dus op een ochtend vertrok ik vroeg, voor een flink rondje. Voor de zekerheid hadden we met zijn allen locatiedeling aangezet. Je weet maar nooit wie er ineens op een eenzaam uitstapje wordt verrast door metersdiepe sneeuw ofzo. Toen mijn stipje op de kaart na een paar uur ploegen door de sneeuw eindelijk weer in de buurt van ons onderkomen kwam, verwachtten mijn zusjes me ieder moment binnen te horen komen. Maar huh, wat gebeurt daar nou? Het stipje gaat straal aan het huisje voorbij. “Tja, ik was al zo ver op pad, nog een klein rondje door het dorp en ik had een arctische halve marathon te pakken. Die kans kan ik toch niet laten liggen?” 🤷 “Ehhh, oke. Hardloopgekkie.”
De navigatie tijdens het lopen gaat straks met een kaart op mijn horloge. Maar voor het overzicht is een papieren wandelkaart toch ook erg fijn. Klein probleem: mijn route beslaat wel een stuk of vijf standaard wandelkaarten, en die ga ik niet allemaal meeslepen. Maar wat blijkt: via het Bundesambt für Landestopografie swisstopo kun je een eigen kaart laten drukken! Je selecteert een gebied, kiest een kleur, tekst en foto voor de omslag, en kan ook een route (de paarse lijn op de foto’s hieronder) en andere markeringen (heb ik niet gedaan) opnemen. De kaart wordt op waterafstotend papier gedrukt en vlot thuisbezorgd. Ik had me er alleen wel even op verkeken dat Zwitserland geen EU-land is, en er daarom nog invoerkosten bij kwamen. Echt goedkoop was het dus uiteindelijk niet…
Ik heb er inmiddels mijn overnachtingsplekken in aangegeven, en de Bonus Peaks ingetekend. Dat zijn optionele uitstapjes op de route naar een top, voor wie nog wat extra uitdaging zoekt. Hoeveel ik er daarvan wil meepakken, dat zien we later wel.
Ik train graag redelijk specifiek voor het doel waar ik naartoe werk. Dus met het oog op dagen achter elkaar lopen in Zwitserland, train ik nu ook al regelmatig op opeenvolgende dagen. Over een maand volgt het tussendoel: dan loop ik met de TRCU de Dutch Mountain Trail, 105km in drie dagen, met ook wat hoogtemeters.
Wat ik dan met Zwitserland heb? Tja, ik denk dat minstens de helft van de zomervakanties in mijn jeugd zich daar heeft afgespeeld, dus een beetje thuis voel ik me er wel…
Ik vind het heerlijk om van A naar B te lopen in plaats van rondjes vanuit huis. Zo kom je nog eens ergens. Gister dus “even koffie halen in Amsterdam”. 😇 Dit was trouwens dezelfde route als toen ik drie jaar geleden voor het eerst deze afstand liep. Het blijft ver, maar ik kwam gelukkig wel een stuk soepeler over de finish dan toen.
Hoe fijn om gewoon hier terecht te kunnen komen tijdens een kort rondje vanaf kantoor in de lunchpauze.
Zo zien de meeste hoogtemeters eruit. Op de stairstepper in de sportschool. Saai, maar met een filmpje erbij goed te doen, en wel heel efficiënt: 1000 hoogtemeters in minder dan 50 minuten. Dat filmpje is de afgelopen twee keer trouwens een aflevering Twee Meter Sessies, want alleen de publieke omroep is op het scherm te toveren. En dat is leuk, want zo ontdek je weer eens wat. Onderdeel van het avontuur…
Een van de uitdagingen bij een huttentocht is: hoe overleef ik de volgende dag zonder wasmogelijkheid? En wat mij betreft vooral qua sokken, want die worden als eerste onhebbelijk. Ik denk dat de oplossing in sokken met merinowol zit, want dat zou stank tegengaan. Ik was op zich wel gecharmeerd van de teensokken van Injinji (al begon ik het aantrekken over alle losse tenen behoorlijk zat te worden), en die hebben ook een merino-variant. Maar ik constateerde dat ik daar wel heel snel gaten in liep, en had ik al gezegd dat ik het aantrekken van die teensokken behoorlijk zat begon te worden?
Nu vond ik sokken van Smartwool, en daarvan had ik al wandelsokken die wel bevielen. Vorige maand heb ik een paar hardloopsokken besteld, en die de laatste tijd eens flink aan de tand gevoeld. Inmiddels heb ik er meer dan 200 kilometer opzitten met dat paar, en als test heb ik ze maar één keer gewassen, en nog twee keer even uitgespoeld met koud water. Conclusie: ze ruiken nog zeer acceptabel, en ook belangrijk: ik zie er nog geen noemenswaardige slijtage aan. Dus: twee paar in de rugzak, en dan kom ik die Via Valais wel door. Qua sokken dan.
O ja, nog een voordeel: deze sokken hebben geen onderscheid tussen links en rechts. Dus een gat op de grote teen betekent niet meteen het einde van een paar.
De meeste hoogtemeters train ik, saai maar snel en effectief, op de stairclimber in de sportschool. Een plek waar ik verder weinig te vinden ben, trouwens. Maar vandaag had ik de tijd om naar Nijmegen te rijden en daar heerlijk ruim duizend hoogtemeters in hun natuurlijke habitat te verschalken. En evenzoveel naar beneden, en dat is iets dat in de sportschool dan weer niet op het programma staat. Belangrijk dus, om ook regelmatig buiten met hoogte te trainen.
Op deze foto staat het exacte moment dat het zaadje voor de Via Valais in mijn hoofd werd geplant. Het was zaterdagavond 11 februari 2023. Ik had net het trailrunnen als aparte discipline ontdekt en ging naar de nighttrail van de TRCU. Die loop van 10 kilometer door een donker bos werd voorafgegaan door een uurtje theater, met o.a. Dolf Jansen, Abdi Nageeye en, hier op de foto, Barbara Kerkhof, die helaas niet meer onder ons is. Zij vertelde over haar avontuur op de Via Valais, en meteen klikte het in mijn hoofd: mijn nieuwe lievelingssport en mijn liefde voor het ruige berglandschap van Zwitserland kunnen gecombineerd worden! Voor het zover was, had ik eerst nog een aantal jaartjes training voor de boeg, maar ik heb ter plekke (ik ben niet zo’n planner) een bucket list aangemaakt, met één item erop: de Via Valais!
