Eind augustus 2026 ga ik de Via Valais lopen. Tweehonderdvijfentwintig (225!) kilometer door de Zwitserse Alpen. En in de Alpen gaat het natuurlijk niet alleen om de afstand, dus je snapt ’m al, daar zitten dan ook nog een paar hoogtemeters bij. Maar liefst 14.000, nog afgezien van de eventuele Bonus Peaks, maar daarover later meer, wellicht. Dat alles wordt verdeeld over negen etappes. Gemiddeld zo’n 25km en 1500hm per dag. Ik ben al een tijdje bezig met de voorbereidingen en ik dacht: laat ik er eens wat over opschrijven. Al is het maar als naslagwerk voor mezelf, maar leuk dat je hier beland bent. :-)
De komende tijd zal ik hier onder andere schrijven over mijn voorbereiding, de route, trainingen, materiaal, mijn inspiratie en de herkomst van “hardloopgekkie”.
Met de geslaagde test op de Dutch Mountain Trail en het feit dat Zwitserland pas over 2,5 maand op het programma staat, heb ik momenteel geen hele duidelijke focus voor mijn trainingen. Ik moet veel kilometers en hoogtemeters maken, maar het is vooral de vorm vasthouden. Dat kan een beetje saai worden, dus ik had even wat andere doelen nodig. Nou stond toevallig deze week de halve marathon van Groenekan op het programma. En met de Via Valais nog zo ver weg, kon ik daar best veilig even flink gas geven. Verder wilde ik graag eens een 50k lopen, en hoewel zo’n afstand niet echt nodig is voor straks, is de conditie er nu wel naar. En zo heb ik ineens m’n PR op de halve marathon met 9 minuten verbeterd (1:34:31!) én mag ik mezelf eindelijk (dat stond eigenlijk twee jaar geleden in Oostenrijk op de planning) ultraloper noemen. Blij!
Ik heb een klein stukje geschreven op de website van de TRCU over mijn beleving van het Dutch Mountain Trail weekend, en welke rol de TRCU speelt in mijn voorbereiding op de Via Valais.
Vorige week een kleine tegenslag. Het leek ook haast te goed om waar te zijn: ik kon na de Dutch Mountain Trail zonder klachten door met trainen. Maar net nadat ik ja had gezegd op een uitnodiging van wat mede-loopgekkies van de TRCU om flinke kilometers en hoogtemeters te gaan maken in Tecklenburg op Tweede Pinksterdag, begonnen mijn knieën pijn te doen. Waarschijnlijk gewoon vermoeidheid, maar ik maakte me toch een beetje zorgen. En ik had veel zin in die lange loop. Dus toch de hardloopschoenen maar even in de kast gelaten.
Gelukkig voelden de knieën met de dag beter. Ik sprak met mezelf af dat als de pijn op zaterdag weg was, en alles op zondag weer als vanouds zou voelen bij het traplopen, dat ik dan op maandag gewoon mee zou gaan.
Het pakte precies zo uit, en ik kon meteen een stukje nieuwe uitrusting testen: het fiets-ondershirt dat me aangeraden was tegen schuurplekken van de rugzak. Na 8,5 uur, 42 km en 1500 hoogtemeters kan ik concluderen: het werkt!
Het is een ondershirt, dus meestal verborgen, maar tijdens een dip in het water verscheen het toch op een foto. 😉 Dus voor wie zich afvraagt waar ik het nou over heb, hierzo:
Afgelopen weekend was de grote test: honderd kilometer en tweeduizend hoogtemeters in drie dagen, met volledige bepakking. En om maar met de deur in huis te vallen (want dat deed ik toch in de titel van dit stukje): die test was zeer geslaagd. Ik kon lekker meekomen met de snellere groep, kon het gewicht prima aan, miste geen cruciale spullen en als bonus: ik had vandaag, op dag vier dus, gewoon weer puf voor een loopje.
Natuurlijk zijn er wel een paar verbeterpuntjes:
Ik had last van schuurplekken op mijn onderrug. Dat heb ik op kunnen lossen met tape op dag drie, maar liever voorkom ik het. Ik ga eens een ondershirt proberen.
Een lichtgewicht handdoekje van 80 bij 40 centimeter is echt te klein. Die mag een maatje groter.
Een klein beetje zeep mag ook wel in de tas.
Op pizza met veel kaas loop ik niet lekker. Gelukkig stonden de rennies wel op de paklijst, maar ook hier: liever voorkomen dan genezen. Dus: niet te veel vette troep eten als je van plan bent om een hele dag te rennen met een tas die je maag toch al samenperst.
Al deze verbeterpuntjes zijn puur om het comfort te verhogen; niets ervan heeft me tegengehouden om door te lopen en te genieten. Dus ik zeg: kom maar op met die Via Valais!
Het duurt helaas nog ruim 100 dagen voor het zover is…
Over een week loop ik met de TRCU de Dutch Mountain Trail. Het valt een beetje vroeg, want ik ga pas over ruim 100 dagen naar Zwitserland, maar het is een mooie test: 100 kilometer in drie dagen met behoorlijk wat hoogtemeters. Ik wil in deze dagen ook mijn uitrusting testen: past alles, werkt het zoals verwacht, krijg ik het goed mee? Ik heb mijn tas alvast klaarstaan, en dit zit erin:
Patagonia duckbill running trucker hat
Patagonia cap cool shirt (2x)
Patagonia Terrebonne shorts
Smartwool targeted cushion merino sokken
La Sportiva Prodigio Max trailschoenen
Apple Watch Ultra 3 met WorkOutDoors app voor navigatie
Waterdichte zakjes voor o.a. kleding, elektronica
Instinct XX 20 trailrugzak
Katadyn Befree waterfilter
Ultimate Direction softflasks 500 ml (2x)
Zonnebrand
Sea to Summit trailcup
Airpods
Oordoppen, voor de nachtrust
Petzl hoofdlamp
Telefoonstatiefje (SP-connect)
Patagonia Storm Racer regenjas
Compressport trailgordel
Salomon Bonatti Hybrid regenbroek
EHBO-tasje met o.a. blarenpleisters, mitella, pijnstillers, mini-zakmesje
Tape
Minihanddoek (Sea to Summit Airlite Towel)
Patagonia Airshed Pro pullover
Black Diamond Gridtech Storm Hood handschoenen
Emergency bivy (Decathlon)
Black Diamond carbon trailstokken
Lakenzak voor in de berghutten
Tandenborstel
Paspoort
Sleeves, tegen zon of kou
Overzichtskaart van de route
Patagonia Nanopuff jas
Oplader, kabels en powerbank
Patagonia Airshed Pro pullover, voor ‘s avonds
Smartwool merino boxer (2x)
Smartwool sokken, voor in de hutten
Patagonia Altvia Light pants
Merino t-shirt, voor in de hutten (Bever)
Alles samen weegt ongeveer 4,5 kilo (dat is exclusief water en repen en exclusief alles wat ik aan heb op de foto, maar inclusief tas), en alles past makkelijk in de tas. Ik heb een vrij ruime set kleding mee die ik in de hutten gebruik, maar ook tijdens de reis in de trein. Zoals je natuurlijk direct ziet: de tandpasta ontbreekt nog, maar verder lijkt het me aardig compleet, toch?
Deze bijnaam, die de titel van deze blog is geworden, kreeg ik van mijn (half)zusjes. In maart 2023 ging we samen, een langgekoesterde wens, naar Fins Lapland. En daar moest natuurlijk ook hardgelopen worden. Veel. Dus op een ochtend vertrok ik vroeg, voor een flink rondje. Voor de zekerheid hadden we met zijn allen locatiedeling aangezet. Je weet maar nooit wie er ineens op een eenzaam uitstapje wordt verrast door metersdiepe sneeuw ofzo. Toen mijn stipje op de kaart na een paar uur ploegen door de sneeuw eindelijk weer in de buurt van ons onderkomen kwam, verwachtten mijn zusjes me ieder moment binnen te horen komen. Maar huh, wat gebeurt daar nou? Het stipje gaat straal aan het huisje voorbij. “Tja, ik was al zo ver op pad, nog een klein rondje door het dorp en ik had een arctische halve marathon te pakken. Die kans kan ik toch niet laten liggen?” 🤷 “Ehhh, oke. Hardloopgekkie.”
De navigatie tijdens het lopen gaat straks met een kaart op mijn horloge. Maar voor het overzicht is een papieren wandelkaart toch ook erg fijn. Klein probleem: mijn route beslaat wel een stuk of vijf standaard wandelkaarten, en die ga ik niet allemaal meeslepen. Maar wat blijkt: via het Bundesambt für Landestopografie swisstopo kun je een eigen kaart laten drukken! Je selecteert een gebied, kiest een kleur, tekst en foto voor de omslag, en kan ook een route (de paarse lijn op de foto’s hieronder) en andere markeringen (heb ik niet gedaan) opnemen. De kaart wordt op waterafstotend papier gedrukt en vlot thuisbezorgd. Ik had me er alleen wel even op verkeken dat Zwitserland geen EU-land is, en er daarom nog invoerkosten bij kwamen. Echt goedkoop was het dus uiteindelijk niet…
Ik heb er inmiddels mijn overnachtingsplekken in aangegeven, en de Bonus Peaks ingetekend. Dat zijn optionele uitstapjes op de route naar een top, voor wie nog wat extra uitdaging zoekt. Hoeveel ik er daarvan wil meepakken, dat zien we later wel.
Ik train graag redelijk specifiek voor het doel waar ik naartoe werk. Dus met het oog op dagen achter elkaar lopen in Zwitserland, train ik nu ook al regelmatig op opeenvolgende dagen. Over een maand volgt het tussendoel: dan loop ik met de TRCU de Dutch Mountain Trail, 105km in drie dagen, met ook wat hoogtemeters.
Wat ik dan met Zwitserland heb? Tja, ik denk dat minstens de helft van de zomervakanties in mijn jeugd zich daar heeft afgespeeld, dus een beetje thuis voel ik me er wel…
Ik vind het heerlijk om van A naar B te lopen in plaats van rondjes vanuit huis. Zo kom je nog eens ergens. Gister dus “even koffie halen in Amsterdam”. 😇 Dit was trouwens dezelfde route als toen ik drie jaar geleden voor het eerst deze afstand liep. Het blijft ver, maar ik kwam gelukkig wel een stuk soepeler over de finish dan toen.
Hoe fijn om gewoon hier terecht te kunnen komen tijdens een kort rondje vanaf kantoor in de lunchpauze.
Zo zien de meeste hoogtemeters eruit. Op de stairstepper in de sportschool. Saai, maar met een filmpje erbij goed te doen, en wel heel efficiënt: 1000 hoogtemeters in minder dan 50 minuten. Dat filmpje is de afgelopen twee keer trouwens een aflevering Twee Meter Sessies, want alleen de publieke omroep is op het scherm te toveren. En dat is leuk, want zo ontdek je weer eens wat. Onderdeel van het avontuur…
Een van de uitdagingen bij een huttentocht is: hoe overleef ik de volgende dag zonder wasmogelijkheid? En wat mij betreft vooral qua sokken, want die worden als eerste onhebbelijk. Ik denk dat de oplossing in sokken met merinowol zit, want dat zou stank tegengaan. Ik was op zich wel gecharmeerd van de teensokken van Injinji (al begon ik het aantrekken over alle losse tenen behoorlijk zat te worden), en die hebben ook een merino-variant. Maar ik constateerde dat ik daar wel heel snel gaten in liep, en had ik al gezegd dat ik het aantrekken van die teensokken behoorlijk zat begon te worden?
Nu vond ik sokken van Smartwool, en daarvan had ik al wandelsokken die wel bevielen. Vorige maand heb ik een paar hardloopsokken besteld, en die de laatste tijd eens flink aan de tand gevoeld. Inmiddels heb ik er meer dan 200 kilometer opzitten met dat paar, en als test heb ik ze maar één keer gewassen, en nog twee keer even uitgespoeld met koud water. Conclusie: ze ruiken nog zeer acceptabel, en ook belangrijk: ik zie er nog geen noemenswaardige slijtage aan. Dus: twee paar in de rugzak, en dan kom ik die Via Valais wel door. Qua sokken dan.
O ja, nog een voordeel: deze sokken hebben geen onderscheid tussen links en rechts. Dus een gat op de grote teen betekent niet meteen het einde van een paar.
De meeste hoogtemeters train ik, saai maar snel en effectief, op de stairclimber in de sportschool. Een plek waar ik verder weinig te vinden ben, trouwens. Maar vandaag had ik de tijd om naar Nijmegen te rijden en daar heerlijk ruim duizend hoogtemeters in hun natuurlijke habitat te verschalken. En evenzoveel naar beneden, en dat is iets dat in de sportschool dan weer niet op het programma staat. Belangrijk dus, om ook regelmatig buiten met hoogte te trainen.
Op deze foto staat het exacte moment dat het zaadje voor de Via Valais in mijn hoofd werd geplant. Het was zaterdagavond 11 februari 2023. Ik had net het trailrunnen als aparte discipline ontdekt en ging naar de nighttrail van de TRCU. Die loop van 10 kilometer door een donker bos werd voorafgegaan door een uurtje theater, met o.a. Dolf Jansen, Abdi Nageeye en, hier op de foto, Barbara Kerkhof, die helaas niet meer onder ons is. Zij vertelde over haar avontuur op de Via Valais, en meteen klikte het in mijn hoofd: mijn nieuwe lievelingssport en mijn liefde voor het ruige berglandschap van Zwitserland kunnen gecombineerd worden! Voor het zover was, had ik eerst nog een aantal jaartjes training voor de boeg, maar ik heb ter plekke (ik ben niet zo’n planner) een bucket list aangemaakt, met één item erop: de Via Valais!
