Waar komt de tijd vandaan?
Niets filosofisch hoor, dit gaat juist over hele praktische zaken. Dat trainen voor een ultrarun kost namelijk ontzettend veel tijd. Veel kilometers (50 tot 80, soms 100 in een week), op lage snelheid (werken aan aerobe capaciteit), en inmiddels ook nog eens met veel hoogtemeters, waardoor de snelheid nog verder omlaag gaat. Ik zit nu op gemiddeld ruim 6 uur per week sinds het begin van het jaar, en daar komen de uurtjes op de stair stepper nog bij, de reistijd naar de heuvelrug, omkleden/douchen, etc. Best een uitdaging naast een gezin, een baan en hobbies. Hoe dat dan lukt?
- De meeste lange trainingen doe ik op vrijdag, als ik vrij ben en de kinderen op school zitten.
- Ik probeer regelmatig woon-werkverkeer te lopen. Laptop in een kluisje, ‘s avonds richting huis lopen en de volgende ochtend weer terug. Dat is 25 kilometer op de teller in het begin van de week, en nog mooi langs de Kromme Rijn ook. Met dank aan Triodos voor de goede kleedkamer met douches.
- Lunchloopjes (vanuit huis of kantoor) zijn ook fijn. Nooit erg lang, maar iedere kilometer telt, en het is fijn om even de gedachten te verzetten tijdens het werk.
- De laatste tijd (had ik al gezegd dat de trainingen steeds langer duren?) sta ik zelfs regelmatig, geheel tegen mijn natuur, voor 6 uur ‘s ochtends op om te lopen of de sportschool te bezoeken voordat de kinderen wakker zijn.
- Andere bezigheden staan op een laag pitje. Sorry, tafeltennisteam, in september ga ik weer trainen. Sorry, huis, in september krijg je weer onderhoud. Sorry, muziek, voorlopig luister ik alleen. Gelukkig hoeft het gras weinig gemaaid met deze droogte…
Maar hoe je het ook wendt of keert, ondanks al deze trucs ben ik gewoon veel van huis. Ik ben heel blij dat ik die ruimte krijg. Mensen vragen wel eens: “Wat vindt Paula er nou van dat je straks twee weken van huis bent?” Maar die twee weken zijn maar het topje van de ijsberg. Paula (en Otto & Steffi): enorm bedankt voor je steun in al deze maanden! ❤️
(Soundtrack: RAYE - Where is my husband!)
