Training
zondag 26 juli 2026
Deze week was ik even uitgekeken op de Heuvel Zonder Naam. Ik had goede verhalen gehoord over de zogenaamde Rotterdamse Alp, een flinkel heuvel in Bergschenhoek, bestaande uit bouw- en sloopafval van een halve eeuw geleden, inmiddel flink begroeid. Dus afgelopen vrijdag weer vroeg op pad, nu eens niet naar het oosten, maar naar het westen. En raar maar waar, daar lag inderdaad een behoorlijke berg in het verder erg vlakke land. Ik had deze keer ook de stokken meegenomen, de armen moesten ook eens getraind. En die kwamen daar prima van pas. De heuvel kan van meerdere kanten beklommen worden, waarbij het pad van twee kanten flink steil is, zo’n 20%. Eén klim levert 35 hoogtemeters op, meer dan twee keer zoveel als de HZN. Dat tikt lekker aan. Qua hoogtemeters per turfstokje dan, qua tijd kosten die 1000 hoogtemeters nog steeds ruim twee uur. Het voelde erg nuttig om wat langere klimmen te doen. En het uitzicht op de top, over de skyline van zowel Rotterdam als Den Haag, was best indrukwekkend.
Tot zover het goede nieuws. Want man, wat stinkt het daar op die berg. Alsof door de wekenlange droogte de plasjes van alle trailgekkies die daar trainen niet meer wegspoelen. Nou ja, het was steeds weer een goede reden om snel weer naar boven te lopen.
En dan de mensen. Ik kwam behoorlijk wat lopers tegen, maar slechts eentje, die ook met stokken bezig was, wilde na een kwartiertje toch wel een praatje maken. Alle anderen keken stug voor zich uit, er kon nog geen goedemorgen af. Ze zeggen wel eens dat Utrecht ook bij de Randstad hoort, maar ik zie toch een duidelijk verschil. Volgende week maar weer naar Leersum…
woensdag 22 juli 2026
Over precies een maand stap ik in de trein naar Zwitserland. En over tien dagen klap ik mijn werklaptop dicht, om die vervolgens bijna drie maanden dicht te laten. Eindelijk.
Ik ben wel een beetje klaar met aftellen. In januari zette ik een aftelwidget op mijn telefoon; toen duurde het nog meer dan 200 dagen voor ik zou gaan. Toen begon ook het (af)tellen. Zestig, zeventig, tachtig kilometer deze week. Drie weken tot de herstelweek. Duizend, tweeduizend of drieduizend hoogtemeters.
En de heuvels. Duizend hoogtemeters in Nederland is geen leuke route. Duizend hoogtemeters gaan op de stairstepper. Dat is minuten aftellen, een stuk of vijftig. En oke, dat is precies de tijd van een aflevering Breaking Bad (leuk om weer te zien; voor een volledig nieuwe serie heb ik net niet de aandacht terwijl ik aan het sporten ben), maar het is vooral aftellen.
Duizend hoogtemeters kunnen ook buiten, op mijn favoriete heuvel, de Heuvel Zonder Naam bij Leersum. Duizend hoogtemeters betekenen zestig keer de HZN bedwingen. Dat is pas aftellen. Of optellen, whatever. Het geeft een beetje een gevangenisgevoel, eindeloos turven tot het voorbij is. Maar binnenkort breek ik uit, en dan hoef ik iedere klim die ik tegenkom maar één keer te doen. Ik kan niet wachten!
vrijdag 17 juli 2026
Niets filosofisch hoor, dit gaat juist over hele praktische zaken. Dat trainen voor een ultrarun kost namelijk ontzettend veel tijd. Veel kilometers (50 tot 80, soms 100 in een week), op lage snelheid (werken aan aerobe capaciteit), en inmiddels ook nog eens met veel hoogtemeters, waardoor de snelheid nog verder omlaag gaat. Ik zit nu op gemiddeld ruim 6 uur per week sinds het begin van het jaar, en daar komen de uurtjes op de stair stepper nog bij, de reistijd naar de heuvelrug, omkleden/douchen, etc. Best een uitdaging naast een gezin, een baan en hobbies. Hoe dat dan lukt?
- De meeste lange trainingen doe ik op vrijdag, als ik vrij ben en de kinderen op school zitten.
- Ik probeer regelmatig woon-werkverkeer te lopen. Laptop in een kluisje, ‘s avonds richting huis lopen en de volgende ochtend weer terug. Dat is 25 kilometer op de teller in het begin van de week, en nog mooi langs de Kromme Rijn ook. Met dank aan Triodos voor de goede kleedkamer met douches.
- Lunchloopjes (vanuit huis of kantoor) zijn ook fijn. Nooit erg lang, maar iedere kilometer telt, en het is fijn om even de gedachten te verzetten tijdens het werk.
- De laatste tijd (had ik al gezegd dat de trainingen steeds langer duren?) sta ik zelfs regelmatig, geheel tegen mijn natuur, voor 6 uur ‘s ochtends op om te lopen of de sportschool te bezoeken voordat de kinderen wakker zijn.
- Andere bezigheden staan op een laag pitje. Sorry, tafeltennisteam, in september ga ik weer trainen. Sorry, huis, in september krijg je weer onderhoud. Sorry, muziek, voorlopig luister ik alleen. Gelukkig hoeft het gras weinig gemaaid met deze droogte…
Maar hoe je het ook wendt of keert, ondanks al deze trucs ben ik gewoon veel van huis. Ik ben heel blij dat ik die ruimte krijg. Mensen vragen wel eens: “Wat vindt Paula er nou van dat je straks twee weken van huis bent?” Maar die twee weken zijn maar het topje van de ijsberg. Paula (en Otto & Steffi): enorm bedankt voor je steun in al deze maanden! ❤️
(Soundtrack: RAYE - Where is my husband!)
vrijdag 5 juni 2026
Met de geslaagde test op de Dutch Mountain Trail en het feit dat Zwitserland pas over 2,5 maand op het programma staat, heb ik momenteel geen hele duidelijke focus voor mijn trainingen. Ik moet veel kilometers en hoogtemeters maken, maar het is vooral de vorm vasthouden. Dat kan een beetje saai worden, dus ik had even wat andere doelen nodig. Nou stond toevallig deze week de halve marathon van Groenekan op het programma. En met de Via Valais nog zo ver weg, kon ik daar best veilig even flink gas geven. Verder wilde ik graag eens een 50k lopen, en hoewel zo’n afstand niet echt nodig is voor straks, is de conditie er nu wel naar. En zo heb ik ineens m’n PR op de halve marathon met 9 minuten verbeterd (1:34:31!) én mag ik mezelf eindelijk (dat stond eigenlijk twee jaar geleden in Oostenrijk op de planning) ultraloper noemen. Blij!
maandag 11 mei 2026
Afgelopen weekend was de grote test: honderd kilometer en tweeduizend hoogtemeters in drie dagen, met volledige bepakking. En om maar met de deur in huis te vallen (want dat deed ik toch in de titel van dit stukje): die test was zeer geslaagd. Ik kon lekker meekomen met de snellere groep, kon het gewicht prima aan, miste geen cruciale spullen en als bonus: ik had vandaag, op dag vier dus, gewoon weer puf voor een loopje.
Natuurlijk zijn er wel een paar verbeterpuntjes:
- Ik had last van schuurplekken op mijn onderrug. Dat heb ik op kunnen lossen met tape op dag drie, maar liever voorkom ik het. Ik ga eens een ondershirt proberen.
- Een lichtgewicht handdoekje van 80 bij 40 centimeter is echt te klein. Die mag een maatje groter.
- Een klein beetje zeep mag ook wel in de tas.
- Op pizza met veel kaas loop ik niet lekker. Gelukkig stonden de rennies wel op de paklijst, maar ook hier: liever voorkomen dan genezen. Dus: niet te veel vette troep eten als je van plan bent om een hele dag te rennen met een tas die je maag toch al samenperst.
Al deze verbeterpuntjes zijn puur om het comfort te verhogen; niets ervan heeft me tegengehouden om door te lopen en te genieten. Dus ik zeg: kom maar op met die Via Valais!
Het duurt helaas nog ruim 100 dagen voor het zover is…
maandag 6 april 2026 →
Ik train graag redelijk specifiek voor het doel waar ik naartoe werk. Dus met het oog op dagen achter elkaar lopen in Zwitserland, train ik nu ook al regelmatig op opeenvolgende dagen. Over een maand volgt het tussendoel: dan loop ik met de TRCU de Dutch Mountain Trail, 105km in drie dagen, met ook wat hoogtemeters.
zaterdag 28 maart 2026 →
Ik vind het heerlijk om van A naar B te lopen in plaats van rondjes vanuit huis. Zo kom je nog eens ergens. Gister dus “even koffie halen in Amsterdam”. 😇 Dit was trouwens dezelfde route als toen ik drie jaar geleden voor het eerst deze afstand liep. Het blijft ver, maar ik kwam gelukkig wel een stuk soepeler over de finish dan toen.
dinsdag 24 maart 2026 →
Hoe fijn om gewoon hier terecht te kunnen komen tijdens een kort rondje vanaf kantoor in de lunchpauze.
maandag 23 maart 2026 →
Zo zien de meeste hoogtemeters eruit. Op de stairstepper in de sportschool. Saai, maar met een filmpje erbij goed te doen, en wel heel efficiënt: 1000 hoogtemeters in minder dan 50 minuten. Dat filmpje is de afgelopen twee keer trouwens een aflevering Twee Meter Sessies, want alleen de publieke omroep is op het scherm te toveren. En dat is leuk, want zo ontdek je weer eens wat. Onderdeel van het avontuur…
vrijdag 20 maart 2026
De meeste hoogtemeters train ik, saai maar snel en effectief, op de stairclimber in de sportschool. Een plek waar ik verder weinig te vinden ben, trouwens. Maar vandaag had ik de tijd om naar Nijmegen te rijden en daar heerlijk ruim duizend hoogtemeters in hun natuurlijke habitat te verschalken. En evenzoveel naar beneden, en dat is iets dat in de sportschool dan weer niet op het programma staat. Belangrijk dus, om ook regelmatig buiten met hoogte te trainen.
